سلام به همه دوستانی که لطف می کنن و به وبلاگ این رهگذر سری می زنن.

امروز با خودم گفتم این صفحه رو می ذارم مخصوص دوستان خوبم

هر کسی هر نظری یا دل نوشته ای داره 

اینجا برام بذاره خوشحال می شم نظرها و دلنوشته هاتونو تو وب خودم بخونم.

شایدیم صفحه بعدی حرفای شما بود.

ممنون از همه و تقدیم به همتون

عشق من و تو چه ماجرایی دارد
این قصه چه شاهی چه گدایی دارد

من بین صفا و مروه هم می‌گویم
ایوان نجف عجب صفایی دارد

حق روز ازل کل نِعم را به علی داد
بین حکما حُکمِ حَکَم را به علی داد

معنای یدالله همین است و جز این نیست
کاتب که خدا بود قلم را به علی داد

می‌خواست به تصویر کشد قدرت خود را
در معرکه شمشیر دو دم را به علی داد

عمّال شیاطین همه ماندند تهی‌دست
تا احمد محمود علم را به علی داد

یاران ولایت به خدا اهل بهشتند
الله کریم است، کرم را به علی داد

هر مملکتی تابع فرمان امیری است
ایران، دلِ افتاده به غم را به علی داد

از نسل علی یک علی آمد به خراسان
یعنی که خدا کل عجم را به علی داد

کوچک‌تر از آن است عجم فخر فروشد
گو حیدری‌ام، یار دلم را به علی داد

سبقت بگرفت اُمّ علی ز اُمّ مسیحا
روزی که خدا حق قدم را به علی داد

مملوک ببین مالک دین در شب میلاد
تنظیم سند کرد و حرم را به علی داد

بودی همه اشراف عرب طالب زهرا
طه گهر عهد قِدَم را به علی داد

بگذاشت کف فاطمه را بر کف حیدر
با فاطمه شش دنگ ارم را به علی داد

از یُمن همین وصلت فرخنده کلامی!
حق زینب آزاده‌شیم را به علی داد

مادر یعنی ام البنین ...

           مادر یعنی تربیت کننده ...

                       مادر یعنی همه خوبیها ...

میگن اگه دنیا بگرده و بگرده یه امام حسین دیگه ای بیاد،

عمرا اگه یه داداشی مثل عباس داشته باشه!!!

درست می گن؟؟؟

این پسر زاده ام البنینه اما شاعر می گه:

اگر چه زاده ام البنین است         ولیکن مادرش زهراست عباس

تو یه جمله خلاصش کنیم امام حسین عشق کرد وقتی حضرت عباس صداش زد داداش اما حیف...

همه اون چیزایی که از حضرت عباس می گن بخاطر داشتن یه مادری مثل ام البنینه ...

البته این مادر، مادر عباس شد چون خودش رو کنیز حضرت زهرا دونست ...

خدایا بحق مادر عباس هر کی هر حاجتی داره حاجت روا بشه ...

آمین

اصلا دیگه خیلی دلم گرفته ...

                     همش فردا ، فردای دیگه ، یه روز دیگه یه ...

                                       دعا هم از نفسم خسته شد ندیدمت آخر ...

نه اینکه من خوب باشم باید ببینمت نههههههههههههههههه....

                    شما انقدر خوبی که باید خودتو نشونم می دادی ...

                                       چنانچه جد تو می رفت بر سرای فقیران

                                       چه می شود به سراغ من فقیر بیایی

                                       دعا هم از نفسم خسته شد ندیدمت آخر

                                       بیا بگو چه دعایی کنم که رخ بنمایی

چیکار کنم به کی بگم آقا؟

                بدم ولی می خواااااااااااااااااااااامت ...

این دوستانی که دم از جبهه و جنگ می‌زنند

از تیرها و ترکش‌های نخورده چرا لنگ می‌زنند؟

همسفره‌های خلوت آن روزها ببین

این روزها چه ساده به هم انگ می‌زنند

هر فصل از وحشت رسوا شدن هنوز

ما را به رنگ جماعت‌شان رنگ می‌زنند

بازی عوض شده همان هم‌قطارها

از داخل قطار به هم سنگ می‌زنند

یوسف! به بدنامی خود اعتراف کن

از هر طرف به پیرهنت چنگ می‌زنند

بیهوده دل نبند به این تخت روی آب

روزی تمام اسکله‌ها زنگ می‌زنند

یکی از شعرا که به اهل بیت علاقمند بود و هر وقت حضرت صادق علیه‎السّلام را می‎دید، سلام می‎کرد، مبتلای به مشروبات الکلی بود. روزی که تازه شراب خورده بود و دهانش بو می‎داد، از کوچه‌ی تنگی عبور می‎کرد و حضرت صادق علیه‎السّلام هم از مقابل تشریف می‎آوردند. خجالت کشید با آن حال به حضرت سلام کند، رویش را برگرداند و به طرف دیوار کرد و مشغول وررفتن به لباسش شد. وقتی حضرت به او رسیدند، از پشت، سر به در گوشش گذاشتند و سلام کردند و فرمودند: در هر حالی که هستید، از ما روی نگردانید و به ما پشت نکنید.